(Voortgezet) Onderwijs

Gisteravond was de informatie-avond van het Boni. Een gerenommeerde school voor Havo, VWO en Gymnasium, goede eindexamenresultaten, en populair. Voor het Boni is het elk jaar loten.

We kregen een aantal voorlichtingsrondes, waarvan erg veel over het huiswerk ging, en 1 over de huidige aanpak van het moderne talenonderwijs. De leraar Duits begon de sessie met zich af te vragen wat er in het onderwijs veranderd was, sinds wij in de schoolbanken hadden gezeten, zo'n dertig jaar geleden dus. Mijn conclusie: er is helemaal NIETS veranderd. Ja, de leraar vond het fijn dat hij niet meer zoveel hoefde te schrijven op het bord, maar dat hij nu een digibord had, waar hij dingen op kon laten verschijnen. Dat was het zo'n beetje.

In een van mijn vorige blogs schreef ik dat het idee dat onderwijs maar de hele tijd moet veranderen onderbouwd dient te worden. Dat is hier natuurlijk ook zo. Het feit dat het de afgelopen 30 jaar niet veranderd is, hoeft niet slecht te zijn. Maar als ik dit toetste aan mijn eigen middelbare school ervaring, merkte ik, dat ik toch wel gehoopt had dat het beter geworden was!
Ik heb niet zo'n fijne middelbare school tijd gehad. Ik zat op een streekschool met 1800 leerlingen, van mavo tot VWO/Gymnasium. Het was een leerfabriek, met weinig inspirerends. Ik hield mijn mond, deed mijn ding, omdat het moest, genoot eigenlijk alleen van de geschiedenis-les, en haalde de cijfers die nodig waren om niet te blijven zitten. Ik dacht niet na over wat het nut was van wat ik leerde, die vraag leek absurd, natuurlijk had het allemaal geen nut, het moest gewoon gedaan worden.
Vervolgens ben ik gaan studeren, Psychologie, boeiende materie natuurlijk, hoe werkt die menselijke geest nu eigenlijk? Maar wat deed ik? Ik ging door zoals ik gewend was. Ik verwerkte de stof die me werd aangereikt, haalde voldoendes, moest soms mijn best doen, en soms ook niet. Maar ik was niet nieuwsgierig, ik ging niet uit eigen beweging iets extra's lezen of doen, omdat ik deze studie wilde doorgronden. Ik had verdomme de mogelijkheid om me 6 jaar lang onder te dompelen in kennis, en ik zat daar gewoon als een middelbare school robot, een beetje te doen wat me opgedragen werd. Zonde toch?!
Tot nu toe weet ik dat een beetje aan mijn eigen slappe karakter, en had daarbij een beetje de gedachte, ja maar zo deed (bijna) iedereen het!
Maar nu denk ik, dat als je kinderen meer betrekt bij wat ze leren, ze meer verantwoordelijkheid laat nemen voor hun leerproces, dan moet dat toch beter kunnen!

De wereld is een stuk kleiner geworden in de afgelopen 30 jaar. Toen had je niet zoveel opties om de vreemde talen wat op te leuken. Ja, misschien een penfriend, of een buitenlandse excursie, 1 x in je schoolloopbaan. Maar nu is dat toch anders? Sluit een samenwerkingsverband met een school in China, met kinderen die Engels willen leren, en laat die kinderen met elkaar communiceren via internet. Laat de leerlingen een webshop opzetten voor een Duitse clientèle  Zet internationale native speakers in die in Nederland studeren, die iets met de kinderen doen.
Nou ja, wie ben ik om te vertellen wat de middelbare school leraren moeten doen? Het lijkt me een hell-of-a-job, en het is makkelijk om een beetje te roepen hoe het beter zou kunnen van de zijlijn.
Maar toch bekroop me een onprettig gevoel gisteravond. Het is toch een beetje je taak als ouder om te proberen de fouten die je zelf gemaakt hebt of doorgemaakt hebt, te verbeteren? Het voelt een beetje zinloos om R. hetzelfde traject in te sturen.